Sumar bústaðaferðir geta verið ákaflega skemmtilegar. Það á einkum við um sumarbústaðaferðir. Nú um helgina ætla ég í eina slíka með flestum vinum mínum. Þó ekki öllum. Því miður.

Vinir eru mikilvægt fyrirbæri í hvers manns lífi og líklega einn mikilvægasti þáttur til að komast af. Hef ég t.d. lært það að kærustur og unnustur koma og fara en vinir manns tolla merkilega með manni. Jafnvel þó maður asnist til að særa þá eða vera leiðinlegur þá missir maður ekki vini svo glatt. Samt verður maður að passa sig. Því vinum manns getur misboðið og ekki þýðir að koma fram við þá eins og sorp. Vinamissir getur verið ákaflega sár. Í mínu tilviki yrði vinamissir frekar flókinn þar sem flestir vina minna eru mér náskyldir og sumir hverjir mér sem bræður. Sem betur fer hef ég ekki þurft að upplifa alvarlegan vinamissi enn. Og ég vona að til þess komi ekki. En þá verður maður líka að fara varlega í umgengni. Eða hvað sagði ekki Einar nokkur.

Eitt bros getur dimmu í dagsljós breytt,
sem dropi breytir veig heillar skálar.
Þel getur snúist við atorð eitt.
Aðgát skal höfð í nærveru sálar.
Svo oft leyndist strengur í brjósti, sem brast
við biturt andsvar, gefið án saka.
Hve iðrar margt líf eitt augnakast,
sem aldrei verður tekið til baka.

Að pússla er góð skemmtun. Að pússla í góðra vina hóp er jafnvel betri skemmtun. Þegar ég var lítill (ekki svo að skilja að ég sé beinlínis stór núna, en a.m.k. stærri) varði ég einhverju sumri í Berlín. Þar var stórt og mikið pússl, ég man ekki hve stórt en í minningunni var það afar stórt, kannski 5000 bita. Að þessu pússli var unnið í langan tíma og jafnan voru gestir drifnir í pússlvinnu þegar þá bar að garði. Þá var jafnan glatt á hjalla og mikil gleði sumra gesta þegar þeir fundu mikilvæga bita eða bita sem húsráðendur höfuð leitað lengi.

Í gær upplifði ég þessa stund á ný að híbýlum Berglindar hvar ég var gestkomandi í gær. Að vísu var ég orðinn stærri og pússlið minna en engu að síður var stundin góð. Var á ferð sama gleðin þegar bitarnir smullu á réttan stað og á tíma var keppnisskapið svo mikið að sumir földu mikilvæga bita sem aðrir leituðu. En að sjálfsögðu var það allt í gamni enda á ferð samvinna vina við að leysa ákveðna þraut. En pússlið kláruðum við ekki og nú eru erfiðustu partarnir eftir, vatnið og himinninn. Ég hlakka svo sannarlega til að kíkja aftur í heimsókn til Berglindar.

Þulur eru merkilegt fyrirbæri. Afhverju er enn verið að púkka upp á þulur í sjónvarpi? Þar er t.d. liður sem má spara hjá Sjónvarpinu. Það er algjör óþarfi að hafa einhverja stríðmálaða stúlku á skjánum stamandi dagskána. Flestir íslendingar eru t.d. læsir og því alveg nóg að geta lesið dagskrána af skjánum. Svo mætti líka leysa þetta eins og stöð tvö eða skjár einn gera. Hafa einhverja eina rödd sem tilkynnir svona hvað er að fara að gerast í kvöld og næstu daga. Ekki er verið að hafa fyrir því að láta Bó poppa alltaf upp á skjánum í hvert skipti sem hann tilkynnir hvað er að fara að gerast næst. Enda algjör óþarfi.

Jamm, þetta er nú bara fíflalegt ef maður spáir í það!

Tjaldurinn er mikill hreiðurgerðarfugl. Hann eyðir löngum tíma sumars að lagfæra heimili sitt. Hann er þekktur fyrir vandvirkni og eru hreiður hans jafnan glæsileg. Hreiður Tjaldsins má einkum finna sunnan við Reykjavík við garða og/eða stíga.

Þess má geta að spartl er í raun íslenskun á danska orðinu spartel eða hinu þýska Spachtel, en það hefur einnig verið þekkt sem kítti í vorri túngu sem er tökuþýðing af hinu þýska Kitt.

Einusinni átti ég vinkonu (ekki svo að skilja að ég eigi hana ekki enn). Tinna heitir hún, ég kalla hana Tintin eða Tinna mín. Tinna er lítil og skrítin og talar með helíumrödd. Semsagt, alveg frábær. En hún týndist einu sinni og ég hef lítið heyrt í henni síðan. En ég ætla samt að heyra í henni og helíumröddinni hennar áður en ég fer til Amsterdam (eftir 45 daga). Þegar ég hóf bílasöfnun mína fyrir tveimur og hálfu ári gaf hún Tinna mín mér fullt af flottum bílum. Margir þeirra prýða nú vegginn heima hjá mér. Þegar ég virði fyrir mér bílasafnið mitt verður mér jafnan hugsað til Tintin og stundum örlar á smávegis tári í hvarma auga míns. En ekki þýðir að gráta, let's get high on the cowser. Kannski einhvern daginn hitti ég Tinnu mína og þá hlæjum við yfir góðum minningum frá Tryggvagötunni, t.d. þegar ég vakti hana á afmælinu hennar einu sinni. Kannski bendum við á fólk og störum eða grínum bara eitthvað. Þá verður gaman, enda gaman að vera til þegar Tintin er til!