hmmmm skyldi khg hafa staðið fyrir Kristinn H Gunnarsson --- ég efast um það

Mummi stendur sig með prýði. Nú er bara spurning hvort að hann skelli sér ekki á útihátíð Andansmanna um verslunarmannahelgina.

Annars var hann að biðja um frásögu af sveitabrúðkaupi. Ég gæti svo sem látið færslu dagsins fjalla um það. Annars þykir mér nú skemmtilegra að lesa um líf annarra en að segja frá mínu. En waysany....

Það gjörðist sum sé síðasta föstudag að ég lagði af stað norður í Svarfaðardal. Slíkt geri ég nokkrum sinnum á ári enda átthagarnir þar og sveitin mín. Þennan daginn skyldi ég ferðast með frændum mínum Þorra og Hulla og er það ekki í fyrsta sinn sem ég ferðast norður í Svarfaðardal með þeim enda eru þeir ættaðir þaðan líka, enda frændur mínir. Annar frændi minn, Ari Eldjárn, fékk að fljóta með. Honum man ég ekki eftir að hafa ferðast með áður, þó á hann líka ættir að rekja á sama stað. Fjórði ferðafélagi minn í þessari ferð var Friðrik, hann er ekkert skyldur mér, en þó í vinahópnum og þekkir brúðhjónin ágætlega. Bílstjórinn ferðarinnar var svo hún Eva Lind, sem svaf svo hressilega yfir sig að við náðum ekki að vekja fyrr enn klukkutíma eftir fyrirhugaðan bottfarartíma svo að um tíma leit út fyrir að við næðum ekki í brúðkaupið í tæka tíð. Það var því um klukkan 11:30 síðasta föstudag, sem við sexmenningarnir lögðum af stað, í nýja (gamla) sjömanna jeppanum hennar Evu, norður í Svarfaðardal.

Það var svo sem fátt markvert sem gerðist á leiðinni, nema að við stoppuðum í Borgarnesi, Staðarskála og í Varmahlíð, sem verður að teljast þrisvar sinnum fleiri stopp en ég kæri mig um, en þar sem reykingamenn voru með í för var krafa gerð um pásur, auk þess sem við vorum stöðvuð af lögreglu og Eva Lind fékk sekt fyrir hraðakstur, kom vel á vondann, vandann.

En í brúðkaupið náðum við í tæka tíð og vel það, náðum meira að segja að sturta okkur fyrir athöfnina, klæða okkur í sparifötin og greiða hárið, sem ég að vísu gerði ekki, enda greiði ég hár mitt yfirleitt ekki.

Örn og Petra, brúðhjón dagsins, eru, eftir því sem ég best veit, ekki svo trúuð og þar af leiðandi var það ekki prestur sem sá úm hjónavígsluna, sem þó fór fram í hinni fallegu Tjarnarkirkju, heldur fulltrúi Sýslumannsins í Eyjafjarðarsýslu. En hún (athöfnin) fór engu að síður vel fram og reyndar betur en flest kristileg brúðkaup sem ég hef verið viðstaddur, enda laus við uppskrúfað kirkjutal prestanna og leiðinda serimóníur sem fylgja oft steingeldri Lútherstrúnni. Ekki það að ég hafi eitthvað á móti kristilegum brúðkaupum, alls ekki, en prestar geta verið svo hundleiðinlegir. Þessi fulltrúi sýslumanns var nú reyndar ekkert gasalega fjörugur en leysti verkið, eins og fyrr segir, bara alveg ágætlega. Þannig að um klukkan 18:30 síðasta föstudag voru Örn og Petra orðin hjón og allir ofsa kátir yfir því.

En að lokinni athöfn var haldið til veislu eins og venja er í brúðkaupum og þar er nú Tjarnarfjölskyldan á heimavelli. Já, fólkið frá Tjörn kann að skemmta sér og örðum með söng, hljóðfæraleik, dansi og drykkju. Þess vegna eru veislur Tjarnarfólksins jafnan hin mesta skemmtun og var brúðkaup Arnar frá Tjörn (hljómar betur í nefnifalli, Örn frá Tjörn) og Petru engin undantekning þar frá.

Í boði var stófenglegt, grillað lambakjöt, sem faðir brúðarinnar, slátrarinn, reddaði, og meððí. Vín og bjór og vatn og fleira. Faðir brúðgumans, Kristján móðurbróðir minn, sá um veislustjórn og tókst vel og fjölmargir, þar á meða ég, stigu á stokk og fluttu misskemmtilegar ræður. Ætli mín hafi þó ekki verið misskemmtilegust. Það voru þó engir atburðir sem stóðu upp úr enda var gleðin nokkuð samfelld fram eftir kvöldi. Það vakti þó nokkra gleði þegar brúðhjónin stigu á svið og fluttu nokkra slagara og einnig þegar Ragnar Stefánsson sté á stokk og flutti magnaða ræðu um - tja, ég man ekki hvað. En veislan stóð fram eftir nóttu og var orðið nokkuð bjart þegar síðustu menn fóru í háttinn.

Upp rann laugardagur, hlýr og fagur... fór hann að mestu í að redda mér fari til Akureyra hvaðan ég hugðist hoppa til Reykjavíkur. Farið fékkst og var ég lentur í Reykjavík um klukkan átta kvölds og skellti mér beint úr flugi í matarveislu í húsum föður míns, hvert ég hafði ekki lengi komið. En það er önnur saga.

khg

Mummi stendur sig með prýði. Nú er bara spurning hvort að hann skelli sér ekki á útihátíð Andansmanna um verslunarmannahelgina.

Annars var hann að biðja um frásögu af sveitabrúðkaupi. Ég gæti svo sem látið færslu dagsins fjalla um það. Annars þykir mér nú skemmtilegra að lesa um líf annarra en að segja frá mínu. En waysany....

Það gjörðist sum sé síðasta föstudag að ég lagði af stað norður í Svarfaðardal. Slíkt geri ég nokkrum sinnum á ári enda átthagarnir þar og sveitin mín. Þennan daginn skyldi ég ferðast með frændum mínum Þorra og Hulla og er það ekki í fyrsta sinn sem ég ferðast norður í Svarfaðardal með þeim enda eru þeir ættaðir þaðan líka, enda frændur mínir. Annar frændi minn, Ari Eldjárn, fékk að fljóta með. Honum man ég ekki eftir að hafa ferðast með áður, þó á hann líka ættir að rekja á sama stað. Fjórði ferðafélagi minn í þessari ferð var Friðrik, hann er ekkert skyldur mér, en þó í vinahópnum og þekkir brúðhjónin ágætlega. Bílstjóri ferðarinnar var svo hún Eva Lind, sem svaf svo hressilega yfir sig að við náðum ekki að vekja fyrr enn klukkutíma eftir fyrirhugaðan bottfarartíma svo að um tíma leit út fyrir að við næðum ekki í brúðkaupið í tæka tíð. Það var því um klukkan 11:30 síðasta föstudag, sem við sexmenningarnir lögðum af stað, í nýja (gamla) sjömanna jeppanum hennar Evu, norður í Svarfaðardal.

Það var svo sem fátt markvert sem gerðist á leiðinni, nema að við stoppuðum í Borgarnesi, Staðarskála og í Varmahlíð, sem verður að teljast þrisvar sinnum fleiri stopp en ég kæri mig um, en þar sem reykingamenn voru með í för var krafa gerð um pásur. Sumum kann líka að þykja það markvert að við vorum stöðvuð af lögreglu og Eva Lind fékk sekt fyrir hraðakstur, kom vel á vondann, vandann.

En í brúðkaupið náðum við í tæka tíð og vel það, náðum meira að segja að sturta okkur fyrir athöfnina, klæða okkur í sparifötin og greiða hárið, sem ég að vísu gerði ekki, enda greiði ég hár mitt yfirleitt ekki.

Örn og Petra, brúðhjón dagsins, eru, eftir því sem ég best veit, ekki svo trúuð og þar af leiðandi var það ekki prestur sem sá um hjónavígsluna, sem þó fór fram í hinni fallegu Tjarnarkirkju, heldur fulltrúi Sýslumannsins í Eyjafjarðarsýslu. En hún (athöfnin) fór engu að síður vel fram og reyndar betur en flest kristileg brúðkaup sem ég hef verið viðstaddur, enda laus við uppskrúfað kirkjutal prestanna og leiðinda serimóníur sem fylgja oft steingeldri Lútherstrúnni. Ekki það að ég hafi eitthvað á móti kristilegum brúðkaupum, alls ekki, en prestar geta verið svo hundleiðinlegir. Þessi fulltrúi sýslumanns var nú reyndar ekkert gasalega fjörugur en leysti verkið, eins og fyrr segir, bara alveg ágætlega. Þannig að um klukkan 18:30 síðasta föstudag voru Örn og Petra orðin hjón og allir ofsa kátir yfir því.

En að lokinni athöfn var haldið til veislu eins og venja er í brúðkaupum og þar er nú Tjarnarfjölskyldan á heimavelli. Já, fólkið frá Tjörn kann að skemmta sér og öðrum með söng, hljóðfæraleik, dansi og drykkju. Þess vegna eru veislur Tjarnarfólksins jafnan hin mesta skemmtun og var brúðkaup Arnar frá Tjörn (hljómar betur í nefnifalli, Örn frá Tjörn) og Petru engin undantekning þar frá.

Í boði var stófenglegt, grillað lambakjöt, sem faðir brúðarinnar, slátrarinn, reddaði, og meððí. Vín og bjór og vatn og fleira. Faðir brúðgumans, Kristján móðurbróðir minn, sá um veislustjórn og tókst vel og fjölmargir, þar á meðal ég, stigu á stokk og fluttu misskemmtilegar ræður. Ætli mín hafi þó ekki verið misskemmtilegust. Það voru þó engir atburðir sem stóðu upp úr enda var gleðin nokkuð samfelld fram eftir kvöldi. Það vakti þó nokkra gleði þegar brúðhjónin stigu á svið og fluttu nokkra slagara og einnig þegar Ragnar Stefánsson sté á stokk og flutti magnaða ræðu um - tja, ég man ekki hvað. En veislan stóð fram eftir nóttu og var orðið nokkuð bjart þegar síðustu menn fóru í háttinn.

Upp rann laugardagur, hlýr og fagur... fór hann að mestu í að redda mér fari til Akureyrar hvaðan ég hugðist hoppa til Reykjavíkur. Farið fékkst og var ég lentur í Reykjavík um klukkan átta kvölds og skellti mér beint úr flugi í matarveislu í húsum föður míns, hvert ég hafði ekki lengi komið. En það er önnur saga.

Hnnng ---- anng --- er að ---henng ---- uhhng --- reyna að ---- eghnn --- botna í --- uhhgn --- þessu actionscripti --- ehngg

Útihátíð

Jamm - það er nokkuð ljóst hvað maður gerir um verslunarmannahelgina. Á Útihátíð Andansmanna liggur leið. Jamm í Lundinum við munum syngja saman það kvöld. Burt og bæ og borgarstressi gatan liggur greið - þar munu gleði og gaman hafa völd.

En sum sé - Andansmenn komnir á fullt í fjörgerðinni

Daglegar færslur

Svo virðist sem það sé nokkuð nauðsynlegt að birta daglegar færslur á (we)blogginu sínu. Myndi þetta þá vera færsla dagsins?

Mummi virðist hafa skrifað blogg frá klukkan 1 aðfaranótt sunnudags til að verða 6 um kvöld. Jamm - hann þurfti svo sem að bæta fyrir bloggleysi vikunnar.

Þar kemur hann með nákvæma útlistun á reykingaferli sínum og leiðréttir frásögn mína af upphafi míns. Mig rámar í atburðinn sem Mummi lýsir - þó hann sé greinilega ekki jafn kristal tær í minni mínu og hann er hjá Mumma. Að vísu tók ég minn fyrsta smók í Hlaðvarpanum líklega 1988. En það er önnur saga.

Það er þó rétt munað hjá Mumma að eitthvað hafi maður verið að fikta við reykingar á vorönn í níunda bekk. Atburðurinn á Arnarhóli vorið 1991 markar þó þau tímamót þegar fiktið hætti að vera fikt. Því held ég fast í þá sögufærslu að þá hafi ég byrjað að reykja.