Hangs er hlutur sem ég er lítið fyrir. Mér leiðist ómarkviss seta yfir ekki neinu. Að sitja og horfa á kvikmynd eða við bóklestur felur í sér ákveðið markmið. Að sitja og hanga og stara út í loftið er gjörsamlega tilgangslaust, nema að maður sé að hugsa eitthvað ákveðið, t.d. að velta fyrir sér hvernig megi mála loftið, eða hvaða hugsanleg lausn sé á deilunum fyrir botni Miðjarðarhafs. Kompaníið sem ég er í dagsdaglega er aftur á móti mikið fyrir ómarkvisst hangs. Þar þykir t.d. góð afþreying að sitja langtímum saman á Tryggavötu og horfa í gólfið, bora í nefið eða tala um einskisnýta hluti. Það leiðist mér. Hér er t.d. dæmigert samtal:

Gulli: Eigum við að gera e-ð.
Hjörtur: Já, engillinn minn það líst mér á. Hvað eigum við að gera?
Gulli: Við gætum t.d. farið á Tryggvagötuna.
Hjörtur: Já, að gera hvað?
Gulli: Bara... vera þar.
Hjörtur: Ha, bara hanga?
Gulli: Nei, bara vera á Tryggvagötu.
Hjörtur: Getum við ekki alveg eins gert ekki neitt hér? Hér eigum við altént heima!

Í gær var svona ómarkviss stund heima hjá okkur Gulla. Þrándur kom, nokkuð seint að vísu, í mat og það var ágætt. En svo tók við ómarkvissa stundin, þá dró ég mig í hlé og lokaði mig inni í herbergi með Fávitanum (þar er þó stórt markmið á ferð, að klára helvítis Fávitann). Svo stungu þeir félagar upp á að fara út.

Hjörtur: Já, hvert ætlið þið?
Þrándur: Bara út að labba.
Hjörtur: Hvert?
Gulli: Bara labba eitthvað.
Þrándur: Já, bara ganga smá.
Hjörtur: Ha, bara út að ganga eitthvað án þess að hafa nokkurn áfangastað?
Gulli: Já, eða... já.
Hjörtur: Nei, þá held ég verði hér bara heima og lesi Fávitann. Þar er þó falið eitthvert markmið!

En svo stakk Þrándur upp á að fara á Faxaskjól og sækja hjólið sitt. Jú, þá var kominn tilgangur með ferðalaginu svo ég slóst með í för. Nú hef ég lært að stysta leið á milli tveggja punkta sé bein lína. Svo ég gekk með þeim félögum beinustu leið frá Ásvallagötu að Faxaskjóli. Sú leið er nokkurn vegin Hofsvallagata. Svo við gengum hana. En þá skyndilega stingur Þrándur upp á að við beygjum 90 gráður til hægri:

Hjörtur: Ha, afhverju. Erum við ekki á leið beint áfram?
Þrándur: Jú, en við getum líka farið þessa leið.
Hjörtur: Já, en hún er miklu lengri. Stysta leið á milla tveggja punkta er bein lína sjáðu til.
Gulli: Já, en við getum líka farið hina leiðina.
Hjörtur: En til hvers. Erum við ekki á leið í Faxaskjól. Það er í þessa átt. Ef við beygjum þá stefnum við beina leið á Meistaravelli og þangað á ég ekkert erindi.

En að lokum lét ég undan. Enda svo sem samvinnuþýður ungur maður. Og að sjálfsögðu enduðum við í Faxaskjóli, þó að það hafi teki lengri tíma og meiri göngu en nauðsynlegt var.

Göngutúrar eru nefnilega ekki sérlega skemmtilegir, nema kannski með huggulegri stúlku sem maður er skotinn í og kannski ís. Þá eru til t.d. ísgöngutúrar, þar sem ákveðið markmið er að fá sér ís. Þá er ísbúð áfangastaður. Og svo má á bakaleiðinni fara króka, til að samræma ís og göngu. Það er t.d. leiðinlegt að koma aftur heim og eiga enn eftir að klára ísinn. Þá er betra að leggja lykkju á leið sína svo að ís klárist fyrir heimkomu.

Gönguferðir eru annars konar en göngutúrar. Þær fela í sér markmið. Að komast á leiðarenda, ólíkt göngutúrum sem virðast aðallega farnir til að drepa tíma, öllu heldur hangs á göngu. Ein tegund gönguferða er fjallganga. Fjallgöngur hafa afar háleitt markmið. Að komast á fjallstind. Fátt er betra en að standa í fjallstindi og horfa yfir afrek sitt; sigraða fjallshlíð. Svo eru fjallgöngur líka góð heilsubót.

Nokkurt "tómstundagaman" skil ég ekki. Eitt af þeim er fótbolti. Sá leikur felur það í sér að elta bolta. Nú hef ég talið að meginmarkmið eltingaleikja sé að ná því sem maður eltir. Þar er ákveðið markmið á ferð, sem sagt. En fótbolti er ekki þannig. Þar skiptast 22 aðilar á að elta bolta, stundum elta fleiri en einn boltann samtímis. En þegar boltanum er náð er hann ekki gripinn og hampað sem verðlaunum. Nei, samstundis og aðili hefur náð boltanum þá sparkar hann honum í burtu og svo heldur hann áfram að elta hann. Svona leiki get ég ekki skilið.

Viðavangshlaup er íþrótt sem fólk stundar. Það skil ég ekki heldur. Hvað er það? Fólk sem hleypur á víðavangi? Af hverju er þetta ekki bara kallað skokk? Hver er munurinn? Nei, þetta er bara rugl!

Eitt er þó ómarkvisst uppátæki sem ég hefi gaman af. Það er runnahlaup. Það snýst um að finna myndarlegan runna og hlaupa á hann á harðaspretti. Það er stórskemmtilegt sport en alls ekki hættulaust. Svo farið varlega ef þið hafið í hyggju að stunda runnahlaup. Þyrnirunnahlaupi mæli ég þó ekki með.

Jú það hlaut að vera. Þessi andskoti birtir ekki íslenska stafi. Ég var nú bara sáttur við gamla bloggdraslið. Hvað er fólk að breyta svona og skapa manni vandræði. Nú þarf ég að eyða tíma í þessa bloggvitleysu og laga þetta drasl. Helvítis djöfull.

Ég er nú samt bara í fínu skapi. Það væri þó örlítði betra ef ekki væri fyrir þetta bloggerdrasl. Kannski ég fari að huga að breytingum.

Jæja prófum nú

(ef þetta virkar var þessi færsla nokkuð tilgangslaust blaður um tímabundin vandamál sem kannski enginn lesandi varð nokkurn tíma vitni að)

Hey hó. Hér var ég að opna blogger og allt í einu birtist nýtt viðmót. Það er eins gott að þessi fjandi fari ekki að bögga mann.

Í morgun vaknaði ég með fjólubláan blett fyrir augum. Hann er orðinn ljósgrænn núna og virðist ætla að fara breytast í gulan hvað á hverju. Hvað orsakar þenna blett? Í starði í spegilinn í morgun og sá ekkert athugavert við augun á mér. Þau eru þvert á móti falleg eins og vorið. Sem að vísu hlýtur að gera þau athugaverð, ekki satt. Hver vill ekki horfa í augu sem eru falleg eins og vorið? Ég gæti eytt tímunum saman við að horfa í augun á mér, ef maður liti ekki út fyrir að vera stór skrýtinn að stara endalaust á sig í spegli.

Hvað um það. Eftir að hafa rannsakað augun í mér í dágóða stund (auk þess sem ég notaði smá stund til að dást að þeim, sem og myndarlegu skeggi mínu sem Tóta frænka segir að geri mig bara sexý (sem er kannski ekki orð sem maður býst við að heyra frá náfrænku sinni)) var fjólublái bletturinn fyrir auganu á mér orðinn grænn. Þá taldi ég mál til komið að fara til vinnu. Hvar ég er nú og bletturinn orðinn gulur með ljósgrænum dílum. Þetta er afar spennandi. Hvernig ætli bletturinn verði í hádeginu?

Stundum, en bara stundum, er líf manns virkilega áhugavert.

Að venju hið vikulega miðvikudagssund í dag. Ég og gamla fólkið og unga huggulega stúlkan sem var þarna líka síðasta miðvikudag. Kannski er hún þarna á hverjum degi. Hún fylgir ömmu sinni greinilega í sund. Nema að hún eigi bara svona gamla vinkonu. Veit ekki enn, kemst kannski að því næsta miðvikudag.

Nema hvað í pottinum, þessum með bununni þarna sem nuddar, lenti ég í skrítnu og jafnvel nokkuð ömurlegu atviki. Þarna sat ég einn í pottinum og hugsaði mína þungu þanka. Þá kemur í pottin kona ein, svona á sextugsaldri og brosir til mín blíðlega og býður góðan dag (í sundi bjóða allir góðan dag, a.m.k. svona snemma dags). Svo spyr hún hvort ég ætli að nota bununa. Ég segi nei, enda taldi ég að bunan væri ekki sérlega góð fyrir marið bakið á mér. Þá siglir hún í átt að bunutækinu og skellir löppunum utan um það þannig að hún hangir svona klofvega á því. Þá setur hún bununa á fullt og nuggar klofinu á sér fram og til baka eftir bununni. Hélt fyrst að hún væri að láta bununa nudda á sér lærið en fljótlega sá ég að það hlyti þá að vera andskoti innarlega á innanlærinu og djöfulli hátt upp. Og þarna hékk hún konan og lét vatnsaflið leika um láfuna á sér í drykklanga stund. Svo hætti hún og brosti en blíðlegar til mín en áður og steg upp úr pottinum.

Eftir sat orðlaus, fölur og titrandi, hljóp svo í sturti og lá þar nakinn á gólfinu, grátandi, með leðurgrímu.

Þegar ég var lítill (þó ekki mikið minni en ég er) vann ég við að bera kókkassa. Var mér ungum kennt að nota ekki bakið þegar þungum hlutum er lyft heldur nýta styrk fótleggja og beygja mig í hnjám. Nú, tíu árum síðar, er ég með bilað bak og ónýt hné. Það varð sem sagt úr að í stað þess að eyðileggja á mér bakið við kókburðinn voru það hnén sem á endanum gáfust upp. Nú verkjar mig í hnén þegar kalt er úti eða þegar ég hefi setið og lengi eða gengið of langt.

Í fyrrasumar lagði ég hellur fyrir utan þáverandi heimili mitt (blessuð sé þess minning). Hellur eru mun þyngri en kókkassar og því hafði ég í huga að reyna að hlífa bakinu. En þá voru góðu ráðin orðin nokkuð dýr. Ekki dugðu blessuð hnén, biluð sem þau voru orðin. Var mér því lífsins ómögulegt að nýta þau á nokkurn hátt við að lyfta þungum hellunum. Þá reyndi ég í staðinn að nota rýra handleggi mína en þeir dugðu skammt og fór ég því fljótlega að nota bakið til verka geng þyngdaraflinu. Það dugði ágætlega, blessað, við að lyfta 10 kílóa hellunum. En þegar kom að kantsteinunum, 30 kílóa hnullungum, þá fóru neðstu hryggjarliðirnir að gefa eftir.

Bakið jafnaði sig að mestu, með hjálp mjúkra kvenmannshanda og Voltaréne. Eða það hélt ég. Um þarsíðustu helgi lyfti ég 40 kílóa konu (eða hvað hún er þung), að vísu upp yfir haus, en fékk þá skyndilega að finna fyrir helluvinnunni frá í fyrra. Sömu hryggjarliðirnir brugðust mér nú og forðum og ég féll örendur afturábak. Með þeim afleiðingum að ég braut hálsinn á 40 kílóa konunni. Ég vona nú að hálsinn hennar jafni sig, en kannski getur hún ekki kinkað kolli í framtíðinni.

Þannig að í dag er ég með bilað bak og ónýt hné. Þrátt fyrir að hafa gert allt sem ég gat til að passa hvárutveggja

Má það vera að mjúkar hendur kvenmanns séu betri en bólgueyðandi töflur? Ekki ber á öðru! Rok en engin rigning. Hiti en engin sól. Hvað er að gerast ef eitthvað gerist? Der. Hvað er der?

Mánudagur!

Ólíkt Krunkinu þá er ég ekki á bömmer eftir helgina. Gerði samt margt skrýtið og óvænt og jafnvel ólöglegt en varla ósiðsamlegt, eða hvað.
En hátindurinn: Þorri þokkalegi kom heim frá Barcelona með tilheyrandi veislu og sukkir. Vei.

Og já... Tóta hitti ég í bænum... það var fjör!
Þar hitti ég líka Katrínu, en hana hitti ég alltaf á djamminu.